|
|
 |
 |
 |
 |
|
Profile PVC |
 |
Główną składową każdego okna PVC jest kombinacja kształtowników (profili) PVC. Produkując okna korzysta się z całego systemu profili, z reguły dostarczanego przez jednego dostawcę.
Podstawowymi elementami systemów PVC są:
- ramy ościeżnicy
- ramy skrzydła
- przewiązki, słupki i przymyki
- listwy przyszybowe
- profile bazowe
- profile poszerzające
- profile łączące
- profile statyczne
- elementy zaślepiające
Myśląc o zakupie okien PVC warto poszukiwać jak najbogatszego systemu, czyli takiego, który posiada w każdej grupie jak najwięcej elementów. Daje to bowiem maksymalne możliwości w konstruowaniu okien i drzwi „bezpiecznych" statycznie, pozwala na bezproblemowe, trwałe i szczelne łączenie ich w zestawy, umożliwia odpowiedni i prawidłowy dobór kształtowników, który często wymuszany jest określoną sytuacją budowlaną, ułatwia czynności montażowe oraz pozwala na kształtowanie maksymalnie zindywidualizowanego wyglądu okien.
Kolorystyka profili może być realizowana na kilka sposobów.
Najpowszechniejszą metodą uzyskania koloru innego niż biały (gładki) jest jednostronne lub obustronne okleinowanie kształtownika PVC folią ozdobną (metodami „na zimno" lub „na ciepło"). Okleinuje się ścianki widoczne. Jest to jedyny sposób na uzyskanie profili PVC imitujących drewno (w kolorze i „strukturze").
Innym metodami barwienia kształtowników są:
- powlekanie jednostronne powierzchni kolorowym szkłem akrylowym, tzw. PMMA na etapie jego produkcji (trwała, jednolita, gładka powierzchnia w niemalże dowolnym kolorze, ale wysoka cena).
- lakierowanie farbami (metoda b.ryzykowna, wymagająca wysokiego reżimu technologicznego, mało odporna, gładka powierzchnia w dowolnym kolorze, metoda rzadko stosowana).
- stosowanie nakładek aluminiowych lakierowanych proszkowo (gładka powierzchnia w dowolnym kolorze, mało rozpowszechniona technologia).
Klasy profili
Norma PN-EN 12608:2004 dzieli profile okienne PVC na trzy klasy:
1. A - profile o minimalnej grubości ścianek widocznych ≥ 2,8 mm, a ścianek niewidocznych ≥ 2,5 mm.
2. B - profile o minimalnej grubości ścianek widocznych ≥ 2,5 mm, a ścianek niewidocznych ≥ 2,0 mm.
3. C - profile o minimalnych grubościach ścianek widocznych i niewidocznych deklarowanych przez producenta systemu.
Tylko co z tego wynika, skoro aktualna obowiązująca norma klasyfikacyjna dla okien i drzwi, czyli PN-EN 14351-1:2006, umożliwiająca wprowadzenie gotowego wyrobu do obrotu, nie odnosi się do klas profili, tylko do całego wyrobu. Wyższe parametry właściwości eksploatacyjnych (czyli lepsza klasa okna, a nie profili) nie wyniknie z tej czy innej klasy profili, tylko będzie wynikową wszystkich użytych do produkcji komponentów, oraz samej technologii i dokładności produkcji.
Dlatego nie „demonizujmy" klas profili, one same z siebie nie spowodują, że okno będzie dobre.
Ciekawostką niech będzie fakt, że czasami 1 mb złożenia (rama ościeżnicy + rama skrzydła) profili w klasie A waży mniej niż 1 mb złożenia profili w klasie B. A przecież profil w klasie A ma grubsze ścianki, więc powinno być odwrotnie. Więc dlaczego tak się dzieje? Otóż w żadnej normie nie ma odniesienia (wymagań) do grubości ścianek wewnętrznych (dzielących wnętrze profili na komory). A przewiązki wewnętrzne, ich grubość i ilość, jest nie mniej ważna niż ścianki opisywane w normie PN-EN 12608:2004. No, ale tu zostało „pole do popisu" (często w negatywnym znaczeniu) dla producentów systemów PVC.
Innym, często podnoszonym (w reklamach) sloganem jest „najlepsza" statyka profili w klasie A. Jest to przekłamanie! Za statykę (sztywność, odporność na odkształcenia) konstrukcji odpowiedzialne są wzmocnienia (najczęściej kształtowniki stalowe) umieszczane wewnątrz profili PVC w każdym, nawet najkrótszym elemencie konstrukcji.
Reasumując: porównując konkurencyjne okna patrzmy na parametry całości (głównie wodoszczelność oraz odporność na obciążenie wiatrem i ugięcie ramy), a nie na klasy poszczególnych komponentów.
Komory
Profile PVC wewnątrz dzielone są na tzw. komory. Często producenci / sprzedawcy argumentują: im więcej komór, tym „cieplejszy" profil. Owszem, zwiększanie liczby komór w profilu daje możliwość obniżania jego współczynnika przenikalności cieplnej, ale nie jest to jeden czynnik. Jedną z ważniejszych kwestii jest głębokość zabudowy, to ona odpowiada za ilość powietrza „zgromadzonego" wewnątrz profila, którego zadaniem jest izolowanie termiczne. Poza tym wiodącym czynnikiem wpływającym na współczynnik przenikalności cieplnej profili jest szerokość i rozmieszczenie samych komór. W zasadzie komory węższe niż 5 mm nie „spełniają" roli w poprawie tegoż parametru.
Podsumowując: nie zawsze profil o większej ilości komór będzie „cieplejszy" od profili o mniejszej ilości komór. Chcąc porównać same profile pytajmy producentów / sprzedawców o współczynnik przenikalności cieplnej konkretnego złożenia (np. rama ościeżnicy + rama skrzydła, ze wzmocnieniami), a najlepiej do porównań przyjmować współczynniki przenikalności całych okien Uw.
|
|
|
 |
 |
 |
|
|
